انا المشكله دى معايا من ايام الحضانه لغايت انا دلوقتى فى تانيه اعدادى وانا مابحبش
احكى مشاكلى لحد حتى امى الا واحد بس هو ضميرى
المشكله بقى ان انا قصيره ورفيعه واصحابى كلهم حجمهم على اد سنهم الا انا ابان ان انا فى رابعة ابتدائى
ماشى انا راضيه على خلقة ربنا ومش زعلانه على كده انا الى مزعلنى انى اصحابى كلهم بيتريئوا عليا بكلام فظيع وهم بيهزروا انا عارفه بس هما ما بيشعروش بالاحراج والكسوف الى بيبقى جوايا والاحراج وسط اصحابى الى يقولى انتى الوحيده الى بتحسسينى بطولى والى كانت اعز احابى تقولى انا بحس انك هاتبقى قزمه وقريبى الكبير الى شيخ فى الجامع يقولى انتى لو حسبوكى بالشكل العام يحسبوكى فى تانيه ابتدائى ولما اقوله ليه بنته ترد عليا تقولى ايوه يا بنتى انتى مش شايفة منظرك عامل ازاى والى يقولى امشى يا قزعه والمدرس وهو بيشرح حاجه فى فصل مش فصلى فدخلت ققوله على حاجه مهمه فا يقول للفصل ادام البنات والولاد دى المادليه بتاعتى واول ماخرجوا اعدوا يندهولى بالماديليه ويضحكوا
بس انا سعات برد اخليهم يعتذروا عادى بس الى هو بيهزروا معايا مع ان انا مابتريئش على حد عمرى
وكلهم فيهم عيوب بس انا مابتكلمش انا كل مابفتكر الموضوع ده ببقى اعده اعيط محسسنى ان انا مش مخلوقه انا عارفة ان دى مشكله ملهاش حل بس انا بعد ادعى اى حد يترىء عليا ان ربنا مايسبوش
بس فى ناس اقصر منى وماحدش بيقولهم حاجه اشمعنى انا
انا مصاحبة ناس كتيييييييير جدا مافيش حد ماترىءش عليه انا ارجوا الرد.